prawdopodobieństwo rozczarowań

"Mijamy się w swoich samotnościach,

 usiłując przekazać sobie chociaż minimum zakamuflowanej czułości. 

Czerpiemy z niej ile tylko się da, próbując zachłannie wciągnąć w siebie ulotne. 

Wyszukujemy w słowach i gestach, nienachalnych, między słowami,

 to, czego brakuje nam w życiu – zaopiekowania, czułości, obecności. 

Poruszamy się po omacku, z jednej strony próbując przechwycić te drobne namiastki miłości,

 a z drugiej starając się oddać to ciepło, które nas wypełnia, w sposób równie nienachalny, ostrożny, żeby nie dać za dużo, ale jednak zauważalnie. 

Wciąż balansujemy na cienkiej linie nad przepaścią uczuć, 

w którą spaść za wszelką cenę nie chcemy. 

Mamy świadomość przegranych sytuacji, przegranych uczuć, skazanych na niepowodzenie związków. 

Ciągle coś w życiu nas omija. 

Alternatywne rzeczywistości w naszych głowach budują świat,

 którego nie ma i nigdy dla nas tutaj nie będzie. 

I tak bardzo staramy się nie dopuścić do siebie prawdopodobieństwa rozczarowań. 

Tak bardzo…"

etap akceptowania

"Jestem na etapie akceptowania, mam wrażenie, że to ostatnia prosta. 

 Jest coś wartościowego w powrocie do dawnego zdarzenia, które było bolesne i wyczerpujące, 

o ile uda się rozpoznać stan i uczucie, które towarzyszyły zadanej ranie. 

Przez lata dorosłego życia reagowałam na dawno zadaną ranę. 

Jakby życie mnie zabierało w przeszłość, której nie chciałam przyjąć, zobaczyć.

 Teraz już wiem, że aby te powroty nie wydarzały się w nieskończoność, trzeba wrócić do momentu zranienia, ale świadomie, zanurzyć się, często w towarzystwie lęku. 

To pozwala zrozumieć, co się stało, 

ale też, co wyprawiam w różnych, trudnych emocjonalnie sytuacjach. 

Głupio mi to powtarzać, 

ale wierzę, że jestem szersza, większa i potężniejsza niż ta, którą widać, 

i wierzę, że dotyczy to nas wszystkich.

 Wierzę, że wybrałam sobie doświadczenia tego życia, 

że brakowało mi pewnych sprawności, 

że z określonych powodów urodziłam się właśnie w takiej rodzinie. 

Przez to inaczej widzę osoby, które mi rany zadawały, 

nawet jeśli długie sceny z własnego życia przypominały film Bergmana".

/Katarzyna Nosowska/

nie bądź jak Paszczak

randka w ciemno

"- No i ta wystrzałowa blondynka mówi:

 Chodź do mnie dziś wieczorem. Nikogo nie będzie w domu.
- No i?
- No i poszedłem. Punktualnie. 

I faktycznie nikogo nie było..."

/Moje wyspy/

lingiwstka

P.S.

...i to płynnie...

pytanie warte zadania

"Wszystkie pytania, 

jakie sobie w życiu zadajemy,

 sprowadzają się do tego jednego, 

czy warto było."

/Wiesław Myśliwski, Ucho igielne/

(nie)uciekając

"Od niczego nie uciekam.
 Po prostu kieruję się ku czemuś innemu."
/Kelly Oram, Cinder i Ella/